Twórcy kultury aszelskiej posługiwali się modelem gospodarki przyswajalnej, która miała styl zbieracki uzupełniany na wskroś szczątki padłych zwierząt. Jak poprzednio wspomniano we wczesnym stadium rozwoju aszelenu homo sapiens w dalszym ciągu nie polował. Przemawiają zbytnio tym ślady pozostawione na kościach zwierzyny odnajdywanej na stanowiskach aszelskich. Kości te posiadają wewnątrz dużej mierze ślady gryzienia na wskroś drapieżniki. Wraz z rozwojem aszelenu całkowicie spada poziom śladów pozostawionych wskroś drapieżników, wzrasta zbytnio to liczba śladów pozostawionych na wskroś przybory używane wskroś człowieka. Świadczyć to prawdopodobnie o preferencyjnym dostępie człowieka do tusz padłej zwierzyny. Uzyskanie preferencyjnego dostępu do padłej zwierzyny wymagało zorganizowanych działań podjętych na wskroś większe grupy ludzkie, które ażeby pozwalały na odpędzenie większych drapieżników poniżej pomocy np. ognia. Pojawienie się wewnątrz Afryce dookoła 300 tys. lat temu pierwszej udokumentowanej broni łowieckiej służącej do miotania plus zaopatrzonej wewnątrz groty kamienne znacznie zwiększało skuteczność działań myśliwskich podejmowanych wskroś praczłowieka. Na stanowisku JK do wnętrza Olduvai odkryto uporządkowanie kanałów także basenów, które służyły do produkcji solanki z której po odparowaniu otrzymywana była sól.